2016. február 28., vasárnap

Psota

                                           Psota

                                     Elpattant húr vagyok
                                     egy kopott zongorán.
                                     Köröttem zúg a taps
                                     és zeng a dal,
                                     én hallgatok csupán.

                                     Emlékem itt hagyom
                                     és végleg elmegyek.
                                     Ki szeret, szívébe zár.
                                     Maradok naiv gyerek.

                                     Égi színpadon                  
                                     vár a főszerep.
                                     Nagy Rendező hív.
                                     Hold világítja meg.

                                     A körhinta forog,
                                     a verkli nyekereg.
                                     Egy könnycsepp amit
                                     ejtesz, elég! Megyek.

                                     Már nem vonz a föld,
                                     a vágyam égig ér.
                                     Enyém a Galaxis.
                                     Szívekben élek én.

                                     2016.02.28.              

                                     

Nincsenek megjegyzések:

Megjegyzés küldése

Megjegyzés: Megjegyzéseket csak a blog tagjai írhatnak a blogba.